توسعه منفصل شهر یزد، عبور از حد ظرفیت سرزمینی

توسعه منفصل شهر یزد، عبور از حد ظرفیت سرزمینی

مهدی صادق احمدی

دکترای مرمت ابنیه و بافت‌های تاریخی و عضو هیئت‌علمی دانشگاه فنی و حرفه‌ای

 

 

از طرح مفهوم توسعه پایدار (SUSTAIABLE DEVELOPMENT ) در مجمع‌عمومی سازمان ملل به عنوان استراتژی اصلی توسعه جهانی امروزه بیش از سی سال می‌گذرد. سی سال است که همه کشورهای دنیا از جمله کشور جمهوری اسلامی ایران، متعهد شده‌اند ملاحظات زیست‌محیطی و اجتماعی را در فرایند تصمیم گیری‌هایشان ارجح بدانند تا زمین و سرزمین‌ها به عنوان جایی برای زندگی آیندگان باقی بماند.

در حالی که کشورهای مختلف در سه دهه گذشته به طور فزاینده اهتمام به موضوعات زیست‌محیطی را به‌عنوان مهم‌ترین چالش بشری مدنظر قرار داده‌اند. باعث تأسف عمیق است که در کشور عزیز ما همچنان پروژه‌های «بزرگ مقیاس» توسعه، بی‌اعتنا به اصول توسعه پایدار تعریف و اجرا می‌شوند!

مسئله الحاق حداقل ۴۲۵ هکتار زمین‌های بیابان جنوب شرقی یزد به محدوده شهری، جهت اجرای طرح اقدام ملی و جهش مسکن نیز از همین دست پروژه‌های بزرگ مقیاس است که به نظر می‌رسد همه ابعاد آن موردتوجه قرار نگرفته و تناسبی با موقعیت زمانی و مکانی خود ندارد. چنین تصمیمی علی‌رغم مخالفت و هشدار اکثر کارشناسان و تبعات زیست‌محیطی فراوانش یزد را در موقعیت خطیری قرار داده است!

امروز یزد باید میان دو راه پیش رو یکی را انتخاب کند:

 راه اول حفظ کیان سرزمین، رعایت مقتضیات زیست‌بوم و تداوم حیات شهر مبتنی بر فرهنگ ریشه‌دار ایرانی اسلامی به‌عنوان «شهر قناعت – محور» است که برای آن بایستی به اصلاح بسیاری از امور بپردازد.

راه دوم تبدیل شدن به شهری در تضاد با همه فرهنگ عمیق و تاریخ دیرین تعامل با آهنگ طبیعت، متضاد با اصول توسعه مبتنی بر زیست‌بوم، خروج از مرز ظرفیت‌های سرزمینی و وابستگی شدیدتر و دائمی به «آب» سرزمین‌های مجاور در شرایط ورشکستگی آبی آنهاست.

 

برای مطالعه ادامه این مطلب ، شماره ۱۷۸ هفته نامه پرگار را از لینک زیر دانلود کنید:

مطالب زیر را حتما مطالعه کنید
نظرات و دیدگاه ها
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.