شارق یزدی ، شاعر یزدی‌تبار عصر قاجار

حسین مسرّت | شارق که به شارق الملک نیز معروف است، از شعرای خوب دوره قاجار یزد و از خوشنویسان نامی عصر قاجار است. ایشان نامشان غلامحسین، پدرشان غلامرضا و جدشان محمّد ابراهیم، اهل هدش ( ده بالا) بود. در سال ۱۲۲۶ شمسی در یزد به دنیا آمدند، تحصیلاتشان در همین یزد بود و از همان زمان علاقه به آثار نظم و نثر داشتند. یکی از خوبی‌هایشان این بود که خواهرا یشان همسر عبدالوهاب طراز از شعرای نامی عصر قاجار و خوشنویس بود و می‌توان گفت که مرحوم شارق در مکتب طراز هم شعر و هم خط آموخته و خود شارق نیز استاد فرّخی یزدی بوده، یعنی فرّخی نزد او از لحاظ شعر شاگردی می‌کرده است.
شارق در علم کلام و خط شکسته صاحب سبک بود. از وی آثاری بر جا مانده که در دیوانش هست که در کتابخانه وزیری موجود است و تذکره‌ای از شعرای یزد داشته که متأسّفانه از این تذکره نشانی نیست و از خانواده‌شان که من جویا شدم، هیچ کدام اطلاعی ندارند. باید که تذکره خوبی باشد. چندین کتاب نیز به خط ایشان وجود دارد. اولین اثری که از ایشان چاپ شد، رباعیاتشان بود که حدود ۵۰۰ رباعی داشت که در سال ۱۲۹۹ ش در کرمان چاپ شده است. سروده‌هایشان نزدیک ۳۰ هزار بیت است و چند سال پیش به همت آقای قلم‌سیاه دیوان شارق چاپ شد و شارق در سال ۱۳۰۷ شمسی دیده از جهان فرو بستند. همانطور که اشاره شد، در اشعارشان شارق تخلص می‌کردند و از دیگر ویژگی‌های مرحوم شارق، سرودن اشعار سیاسی بود در دوره مشروطه. بیشتر روزنامه‌های دورۀ مشروطه اشعاری که ایشان سرودند و اتفاقات آن وزگار را به شعر درآوردند، وجود دارد. برخی از حکام و ستم‌پیشگان آن وقت را هجو کردند و به واسطه این آزار و اذیت دیدند. می‌گویند کتکشان هم زده‌اند.
شارق اشعار زیبایی دارند که من یک بیتش را می‌خوانم. می‌گویند:
نگویمت که غم روزگار پیرم کرد/ مکررّات حوادث ز عمر سیرم کرد
به یک دوبیتی هم اشاره می‌شود که می‌گوید:
با مردم خودپسند صحبت منما
با ظالم و بی‌حیا مروّت منما
خوب است فتوّت به همه خلق خدا
امّا به ستم‌پیشه فتوّت منما

مطالب زیر را حتما مطالعه کنید
نظرات و دیدگاه ها
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.